De muziek kwam eerst. De animatie volgde, omdat de beelden die ik in de liedjes hoorde nog niet bestonden.
Drie ep’s sinds 2014, geschreven tussen São Paulo en Brussel. Ik animeer met AI omdat één persoon daarmee eindelijk een heel verhaal in beeld kan brengen: genereren, weggooien, monteren naar het verhaal in plaats van naar een briefing. Zo werk ik ook wanneer het verhaal van iemand anders is.
Opgeleid in de beeldende kunst ben ik een onderzoeker van transformatieve ervaringen — ik beweeg tussen beeld, stem en muziek, vanuit een praktijk die steunt op intuïtie, experiment en een holistische benadering.
Mijn weg begon in de beeldende kunst en groeide tijdens mijn universiteitsjaren uit tot een veelvormige verkenning van klank en performance. In 2000, binnen de collectieve geest van Mboitátá, hield het podium op een verhoog te zijn en werd het een ruimte die we met het publiek deelden.
Mboitátá was een groep van achttien kunstenaars — muzikanten, dansers, acteurs, zangers — die altijd op ooghoogte met het publiek speelden, en vaak ertussen. Onze concerten waren multimediavoorstellingen met een groot aantal handgemaakte figuren.
Die jaren, en mijn rollen binnen de Braziliaanse hedendaagse kunstscene, leidden in 2014 tot UMA, mijn eerste ep, waarin muziek en beeldende kunst live in elkaar grijpen en zalen veranderen in een doek voor auditieve en visuele vertelling.
de kunst van het geluid
De overstap van beeldende kunst naar geluidskunst was geen overdracht van vaardigheden. Het was ontdekken hoezeer die twee processen al met elkaar verbonden waren.
Die integratie leidt tot een dynamischer, holistischer manier van werken — een die de kracht van het visuele en het auditieve tegelijk inzet, zodat het resultaat rijker is en meer vraagt van wie ernaar kijkt en luistert.
De kruising van deze disciplines is geen theorie die ik verdedig. Het is het praktische gegeven dat het werk zijn zeggingskracht en impact geeft.
wat hierna komt
Mijn vierde album wordt een visueel album.
Alles tot nu toe wees hierheen: het gedeelde podium, de projecties, het archief dat in het geluid zit. Deze keer begeleiden de beelden de liedjes niet. Ze worden ermee geschreven — één werk in twee media, van begin tot eind door één persoon gemaakt.